دانلود شعر و دکلمه ارغوان از امیر هوشنگ ابتهاج با صدای خودش

متن موزیک ارغوان امیر هوشنگ ابتهاج

شاخه‌ی هم‌خون جدا مانده‌ی من

آسمانِ تو چه رنگ است امروز؟
آفتابی‌ست هوا،
یا گرفته‌ست هنوز؟

من در این گوشه،
که از دنیا بیرون است،
آسمانی به سرم نیست،
از بهاران خبرم نیست.

آنچه می‌بینم،
دیوار است؛
آه،
این سخت سیاه،
آن‌چنان نزدیک است
که چو برمی‌کشم از سینه نفس،
نفسم را برمی‌گرداند.

ره چنان بسته
که پرواز نگاه
در همین یک‌قدمی می‌ماند.

کورسویی ز چراغی رنجور،
قصه‌پرداز شبِ ظلمانی‌ست.
نفسم می‌گیرد،
که هوا هم اینجا زندانی‌ست.

هرچه با من اینجاست،
رنگ رخ باخته است؛
آفتابی هرگز
گوشه‌ی چشمی هم
بر فراموشی این دخمه نینداخته است.

اندر این گوشه‌ی خاموشِ فراموش‌شده،
کز دمِ سردش هر شمعی خاموش شده،
یاد رنگینی در خاطر من
گریه می‌انگیزد.

ارغوانم آنجاست،
ارغوانم تنهاست،
ارغوانم دارد می‌گرید،
چون دلِ من که چنین خون‌آلود
هر دم از دیده فرو می‌ریزد.

ارغوان!
این چه رازی‌ست که هر بار بهار،
با عزای دلِ ما می‌آید؟
که زمین هر سال از خونِ پرستوها رنگین است؟
اینچنین بر جگر سوختگان
داغ بر داغ می‌افزاید.

ارغوان! پنجه‌ی خونینِ زمین،
دامنِ صبح بگیر،
وز سوارانِ خرامنده‌ی خورشید بپرس:
کی بر این دره‌ی غم می‌گذرند؟

ارغوان!
خوشه‌ی خون!
بامدادان که کبوترها
بر لب پنجره‌ی باز سحر
غلغله می‌آغازند،
جانِ گلرنگِ مرا
بر سرِ دست بگیر،
به تماشاگهِ پرواز ببر.

آه بشتاب،
که هم‌پروازان
نگرانِ غمِ هم‌پروازند.

ارغوان!
بیرقِ گلگونِ بهار
تو برافراشته باش؛
شعرِ خون‌بارِ منی،
یاد رنگینِ رفیقانم را
بر زبان داشته باش.

تو بخوان نغمه‌ی ناخوانده‌ی من.

ارغوان!
شاخه‌ی هم‌خونِ جدا مانده‌ی من...

:: هوشنگ ابتهاج (سایه) – محمدرضا لطفی – محمد قوی‌حلم
کنسرت «بال در بال» :: آلمان – کلن :: 1997