دانلود آهنگ در نمیوفتم از حسین تهی و رضا پیشرو و نسیم با متن کامل

متن موزیک در نمیوفتم حسین تهی و رضا پیشرو و نسیم

پیدا شدم توی گم شده هام
27 سال رد شد از 2000
حالا تو عصر انواج نویز آنتن روت دیوار میکشن میگن پسورد بزار
تهی پیشرو
من الکی قول نمیدم ولی قول بدم باهات تا قله میرم
نکته بینم شل نمیشم کفر نمیگم فقط معرفت نمره میدم
چاکرا با هم هارمونی دارن
یه سید رپر که خالکوبی دارم
به عشق گل بکن باغبونی با من
وجدانم بیداره که آروم میخوابم
مسیرو با قلبت برو
بدون همیشه نمیگه مغزت درست
اگه هروقت دنیوی نفستو کشت
بجنگ باهاشو بکن دستتو مشت
من با خدا در نمیفتم
میخام بگذره تو بندگی عمرم
غمگینم بودم با خنده میگفتم
دنبال دارو برا درد بی نسخه ام
بازی از بچگی بردم
از اونا نبودم که تو نعشگی مردن
هرچی میگفتنو نه نمیگفتم
فهمیدم چاقو ها دسته میبرن
حواسم بود به حوادث
تنها باز مونده برام حس
تو بهشتم میکنم شراب تست
هنوز خود تهی تو پراتز
من با تهی در نمیفتم تارکم میگرد چشم نمیگفتم
با پنبه سر نمیبرم
پس نمیدم بهت فکت بی خود من
پر نشات شادی شوره
دور از دنیا مادی پوله
زندگی عالی خوبه
با اینکه میخوره ماهی یه کوسه
یه بار یه صدا میکشه که شفافه
صدایی که تاریکه در ظاهر
بساز از آتیشت الماس
دوباره فردا میشه یه روز تازه
جرعت گاهی توی پروازه
برو بالا تر از ابرا
بالا آوردم از هرچی میشدیم
رد نشدم از هرچی میگفتی
بهت اهمیت میدم
روزا تلف میشن میرن
اونا که نبخشیدن کین
برات از نترسیدن میگن
گرفتم مدادمو دوباره دستم
تا بسوزنم هرچی زباله تو مغزم
تاریکی نزنه سم باده رو لحظه ام
بتونم در برم از مرداب تو جنگل
سرباز بودیم گمنامه رو کردم
ولی لب خیلیا از قلابمون در رفت
میتونیم بپرسی از کوکای تو جهنم
یا از کوه کنی که استاده تو کندن
رو به روم هزارتا پرتاله تو لحظه ام
ترس های رویای نابه تو قلبم
که از بقا برسیم به حالت برتر
موجود هایی ببینی که غارتت کردن
میدونی حال نمیکنه با عادت بندش
تا روزی که پرت کنیم کاشتن پرچم
اول وایسادم آخر فصلم
دیدم کنارمه تا ته دره ام
من با پیشرو در نیمفتم
تاریکم میکرد چشم نمیگفتم
همه روز هایی که سرکار بودم
هیچ سایه ای ازم رد نمیشد نه
برا خنده نور رنگیه
همه هستن فضا بی دلتنگیه
واسه دشمنا نیشش سمیه
ولی واسه خانواده شیرت اهلیه
تو باش مثل آبی که شفافه
جایی که تاریکه در ظاهر
بساز ازت یه شعر تنهاس
دوباره فردا می شه یه روز تازه
جرعت گاهی توی پروازه
برو بالا تر از ابرا
بالا آردم از هرچی میشد دید
پرت شندم از هرچی میگفتی
بهت اهمیت میدم روزات تلف میشن میرن
اونا که نبخشیدن کین
برات از نترسیدن میگن