دانلود آهنگ اعتراضی از فرشاد با متن کامل

متن موزیک اعتراضی فرشاد

بین افکار مغزم کش میاومدم بیش از هر دفعه
فشار رو سینه م حس کردم گفتم میشه قلبم له
رشد میکرد خشمم هی سفت تر میشد هر لحظه
یهو همه چیز نورانی شد بعد برق کل شهر رفتش
افتاد صدای اسپری به راه ساچمه هاش میکردن قشقرق به پا
نور بود آلت قتاله تاریکی نجات میداد زنده ها
دیوارها گرفتن رنگ اعتراض استشمام میشد حذف اقتدار
توی همون چند لحظه خاموشی تصویر میشد مرگ به زنده باد
فهمیدم مثل من هنوز هست نمیخوان بشکنن تو بن بست
ضربه ای ضد ضرب قدرت قبول نکن های نظم مطلق
شناورها توی خشم مفرط ناباوران به وحی منزل
امید تازه ای جوونه زد توم نبضی شدید زد تو قلب مردم

اضطراری منم و نصف خالیم پی تاریخ
به امثالم میگن اشتباهی اضطراری
منم و نصف خالیم هنوز باقی
ولی میگن کسی مثل ما نی

برق برگشت شهر شد روشن رو دیوارها پر بود از
شعار یکسان یک شکلی نوشته بود تف تو بس
شعله ی یک جنگ عظیم از درون من میکشید زبونه
دلم دلش تخریب میخواستش مغز بود دنبال بهونه
نبوده این همه درد بی دلیل روی لبام نای خندیدن نیست
خون تو چشمام با طرحی وحشی هوام ابری با جوی سنگین
رعشه ای توی وجودم رخ داد تردید مثل برف از تصمیمم ریخت
اینا چون هیچ بویی نمیشنون فکر میکنند خبری از گندیدن نیست

تو دل طوفان معده خالی پی غذام ولی نه رو میز هر رستوران
نمیشم سیر با گول و فریب میگم که حداقل زور رو زدی
بشی این نظم و قانون رو حریف
یه دفعه ی دیگه فکر میکنم به این که شاید کثیف خون زمین
سوزوندن ریشه ی هرگونه صحبتی من با خودم دارم چونه زنیم
دلم نمیخواد که فقط باقی باشم کی میدونه که چه لحظاتی دارم
وسط این جمع سرطانی بازم میرم تو شکم غول بعدی
منم میوه ی شاخه ی شکسته که حتی افتادم از طبقه م
همه چی چشیدم فقط طعم انتقام که نمیره از دهنم
از چه افتخاری حرفی بیاد وسط وقتی میخواد من رو وطنم کج
بهشتشون سوءتفاهمه من خودم رو کردم توی جهنم کشف

دیدم از تو تاریکی همه ی آدما مکانیکی همه ی باورا پلاستیکی
که میشه ذوب تو پلانی شیک باید برم من به طرف ریشه
معمار سازنده ی کلیشه من میشم هرچی میگن نمیشه
میشم یه چکش جلو تیشه
درسته خمودگی جمع میذاره تو کاسه ت میخواد بکشه هر میل رو
زوری نگه میدارم احساسم رو زنده تا قطع کنم دست رتیل و
پیداست نوک شرکت توی نوک شهر میرم راه ریل و
با هدف جدل میرم به طرفش نه به عنوان یه پیرو

اضطراری منم و نصف خالیم پی تاریخ
به امثالم میگن اشتباهی اضطراری
منم و نصف خالیم هنوز باقی
ولی میگن کسی مثل ما نی